Ορισμένες φορές γράφεις ένα μυθιστόρημα και κάποια κομμάτια θεωρείς – καθώς τα γράφεις – ότι δεν είναι και τόσο καλά, ή ότι θα μπορούσαν να ήταν καλύτερα, ή ότι, ίσως, είναι λίγο βαρετά. Αλλά είναι απαραίτητα για την πλοκή και δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Οπότε κάνεις εκείνο που πρέπει να κάνεις για να συνεχιστεί ομαλά η ιστορία.

Μετά, όμως, όταν διορθώνεις ολόκληρο το βιβλίο από την αρχή, μπορεί να συναντήσεις αυτά τα κομμάτια που δεν θεωρούσες και τόσο καλά και να έχεις μια τελείως διαφορετική άποψη. Μπορεί να σου φαίνονται καταπληκτικά και να απορείς γιατί, όταν τα έγραφες, ήταν δυνατόν ποτέ να είχες διανοηθεί ότι ίσως να ίσχυε κάτι άλλο.

Κι αυτό, για εμένα, είναι ακόμα μια απόδειξη για το πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η εμπειρία της λογοτεχνίας, είτε για τον αναγνώστη είτε για τον συγγραφέα.

Κάποιες σταθερές αξίες σίγουρα υπάρχουν, όμως αποκεί και πέρα πολλά πράγματα μπορεί να εξαρτώνται ακόμα και από τη δική σου ψυχική κατάσταση την ώρα που γράφεις ή διαβάζεις κάτι.